Anne ve Baban İçin Karar Vermen Gerektiğinde…

0

Bir zaman gelir, kendinizden daha yaşlı insanların yaşamları hakkında karar vermek durumunda kalırsınız. Bu insanlar sizi bu noktaya kadar taşımışlardır, artık sıra size gelmiştir. Hep derlerdi, “sen çocukken onların gölgesinde yaşarsın, sen büyüdüğünde gölgeni onların üzerine örtersin”. İşte gerçek anlamda yetişkin olduğunu hissetmek, tam da bu zamandır.

aile4
Yetişkin olmanın çocuk sahibi olmakla başladığını düşünenlerdendim. Ancak bugün yanıldığımı anlıyorum. Yetişkin olmak aslında seni büyüten, bugünlere taşıyan insanların yaşamında fark yaratabilmek anlamına geliyormuş. Biliyorum ki çevremdeki birçok insan ebeveynlerini erken zamanda yitirdi. Ben hala annesiyle dedikodu yapabilmek, babasıyla ülkeyi kurtarmak için kıran kırana tartışmak şansına sahip biriyim. Ama yine dış görünümlerindeki enerji yoksunluğu, eskiye olan bağımlılıklarının artması, ürkek hatta korkak sayılabilecek gelecek öngörüleri beni korkutuyor.
Şımarıklık yapmama gerek yok. Sağlıkları kendi yaşıtlarına göre kötü sayılmaz. Azıcık yüksek tansiyon, biraz şeker, dolaşım bozukluğu hafif demans… Yani bilinen bir hastalık nedeniyle aylar, haftalar saymak gibi bir sorun yok ortada.

 

Şimdilerde yeni bir maceraya yelken açmaya hazırlanıyorlar. Büyük kentin keşmekeşinden, ekonomik zorunluluklardan biraz da ayaklarını toprağa basma isteğinden yola çıkmaya hazırlanıyorlar. Aklım bu maceraya hazır olduklarını, hatta bu değişimin, onların ömrüne ömür katacağını söylüyor. Daha çok doğa, daha konforlu bir yaşam, Ege’nin rüzgârları…
Ama yüreğimin sesi, biraz daha sert. Ben üniversiteye başlamak için küçük kentten, başkente doğru yola çıkarken babam bana “gülüm sen artık yuvadan uçuyorsun.” demişti. Ben bir yanda özgürlüğe uçmanın sevinci, diğer yanda kimsesiz kalacağım endişesiyle gözyaşlarımı kontrol edememiştim. Babam ise olabildiğince metanetli durmuştu karşımda. Aradan kaç on yıl geçti? Saymayı bıraktım.
Şimdi metanetli durma sırası ben de… Gittikleri yere çok kısa zamanda uyum sağlayacaklarına inanıyorum. Evlerinin önünde hep hayalini kurdukları bahçeleri de olacak. O bahçede yaz mevsiminde torunlarını şımartacaklar. Hatta teknoloji yardımıyla fiziksel olarak da çok ayrı kalmayacağız. Babam annemin yakınmalarını duymamak için kendi dünyasını kurabilecek, annem yeniden çevre kurmanın hırsıyla canlanacak. Yani aslında işler yolunda.

shutterstock_120011194
Ama yine de onların iyiliği için, onları aşarak karar vermek zorunda olmanın ağırlığı var üzerimde. İşin kötüsü bu kararın ne kadar doğru olduğunu sınamak için gerçekten zamana ihtiyaç var. Peki, onların bu kadar zamanı olduğunu kim biliyor? İşte asıl sıkıntı burada…
Yetişkin olmak, seni doğuran, büyüten, yetiştiren, çocuklarının büyüme sürecinde desteğini esirgemeyen ve kendini sonsuza kadar şımarık çocuk gibi hissettirebilen ebeveynlerin hayatı hakkında karar vermekmiş…
Aklım yüreğime baskın çıktı. Umarım bir zaman sonra “keşke” ile başlayan bir yazıya imza atmam…

Lütfen Paylaşın...

Yorum Yapın