Yüreğimiz Yangın Yeri

0

Yok, yeni değil bu halim. Epeydir ortalarda ruh gibi geziyorum. Günlük yaşamın zorunluluklarını otomatiğe bağlamış gibi yerine getiriyorum. Ama onun dışında, tonlarca yükün altında eziliyormuş gibi bir acı var hem yüzümde hem yüreğimde…

Bu ruh halinin, yaygın hatta bulaşıcı olduğunun da farkındayım… Her bir acının ertesinde “bundan daha kötüsü olamaz” diye iç çekişlerimiz, kısa süre sonrasında yerini, ne yazık ki yenilerine bırakıyor…

İnsanın en büyük zaafı alışmak diyorlar. Kanıksamak, hep öyleymiş gibi yaşamak…

Ben kendi adıma alışamıyorum. Her gün acıya, mateme uyanmaya alışamıyorum. Bu yaşadıklarımız, hayatın olağan haliymiş diyemiyorum.

Toprağa verdiklerimizin ardından yarım kalan hayatları, umutları ve hayalleri düşününce boğazımda kocaman bir yumru, sırtımda tonlarca ağırlık, içim yangın yeri…

 

Lütfen Paylaşın...

Yorum Yapın