Öyle Yorgunum ki…

0

Baştan uyarayım bu yazı fazlasıyla bezgin ve karamsar bir ruh halinin izlerini taşıdığından sağlığa zararlı olabilir. Ama yapacak bir şey yok. Öylesine yorgunum ki, çok uykusu gelmiş bir çocuğun mızmızlığı ancak anlatır halimi…
Yeni günün getireceği müjdeleri beklemekten, mutluymuş gibi görünmekten, insanlardan, onların yalanlarından, adımlarımı sağlam atacağım sanrısına kapılmaktan yorgunum.
Gülümsemekten, iyimser olmaya çabalamaktan, hayallerimden, yaptıklarımdan ve yapmaya devam etmekten zorunlu olduğum şeylerden yorgunum, enerjim yok.
Her sabah aynı yüzle aynada karşılaşmaktan, vücudumu taşımaktan, sahte gülümsemelerden, sorunları çözmek için harcadığım beyhude çabalardan, düşünmekten, kalbimin acımasına direnememekten yorgunum…

kuş

Beni “yorgun düşürenler” listesi o kadar uzun ki, sıralama yapmakta bile zorlanıyorum. Olaylar, insanlar ilişkiler arasında kaybolmaktan yorgunum. Kendime “ ha gayret “ demekten, farklı olmaya çalışıp, aynı zamanda sıradanlığın kollarına sığınmaktan, hiçbir şey olamamaktan, öte yandan bir şey olmaktan ,”yeterince” sözcüğünü ne anlama geldiğini henüz çözememekten yorgunum.
Denemekten, her şeye “yeniden başlayabilirim” hırsından yorgunum. Girdiğim birçok ortama uymamaktan, kendime bile zaman zaman dayanamamaktan, delirme kaygısı yaşamaktan, kendi gözlerimin içine bakıp bilerek isteyerek yalan söylemekten, hatta bu yalanlara inanmayı istemekten çok yorgunum.

Telefonun sesinden, haberlerden, savaşlardan, sözde barıştan, adalet sözcüğünün bu denli yıpratılmasından, kavramların içinin boşaltılmasından, aynı dili konuşup bir şey ifade edememekten yorgunum.
Zamanın avuçlarımdan akışını seyretmekten, insanların birbirlerine karşı hissettiği hınçtan, trafikten, kalabalıklardan, paranın ve iktidarın ruhları nasıl tükettiğini görmekten yorgunum.
Sil baştan yapmaktan, ne kadar çabalasam da sonucun değişmemesinden, öfke duymaktan, aşırı duygusal olmaktan, tepkisiz kalmakla suçlanmaktan, yaşadıklarım karşısında şaşırmamaktan, her şey için geçerli bir açıklama bulmaktan çok yorgunum.

shutterstock_32697841
“Bu günümüze de şükür “demekten, yanlış olduğunu bile bile bağımlılıklarıma sıkı sıkı sarılmaktan, ”çemberin” illa ki bir yerine konumlanma ihtiyacından, insanları sevgi ve beğenisini kazanma çabasından ve tüm bunları yine yeniden denemekten yorgunum.
Benim için en değerli insanların bunun farkında bile olmamasından, güçlü görünmek için numara yapmaktan, tutamayacağımdan emin olmakla beraber sözler vermekten, geceleri uyuyamamaktan, kim olduğum sorusunun cevabını hiç bulamayacağım endişesinden çok yorgunum.
Acı çekmekten, sorun yaratmaktan, gelecek için plan yapmaktan, kendime güvenememekten, her şeye rağmen insanlığa inanmaktan, kötü şeylerin yakında bitip güzel günlerin geleceği masalını gerçek sanmaktan, filmlerin ve romanların sonunu merak etmekten çok yorgunum.

Denemekten, hayal kurmaktan, umutlanmaktan, beklemekten, mucize bekleyenlere anlayış göstermekten, kurumlardan, sistemin gerekliliklerinden, oyunlardan, yalanlardan ve hepsinden önemlisi kendimle kavga etmekten dolayı çok yorgunum.

shutterstock_93458116
Yorgunum demekten de sıkıldım. Zaten sesimi kimse duymuyor ki…

Ana resim Burak Eşsiz İstanbul 2013

Lütfen Paylaşın...

Yorum Yapın