Öfkeli Olmamın Sorumlusu Aranıyor…

0

Şu içinde bulunduğum huysuz ruh halinden bir şeyleri sorumlu tutmam gerekirse, en kolay tercih havalar olurdu. Oysa aylardan Şubat, kış mevsimindeyiz, havanın kapalı ve soğuk olması zaten normal değil mi? O halde başka sorumlular aramalıyım…

Mesela neredeyse her güne yine bir kadının eşi, eski eşi, sevgilisi ya da bir başka erkek tarafından öldürüldüğünü okumakla, duymakla başlamak beni öfke dolu yapıyordur.

Cinsel taciz iğrençliğinin 38 günlük bebekleri bile hedef haline getirdiğini görmektir belki kızgınlığımın nedeni. Ya da bir alışveriş merkezinin tuvaletinde cinsel tacize uğrayan engelli bir kadın… Her gün ülkenin farklı bir yerinden aynı sapkınlıkları duyuyoruz.

Hayvanlara işkence yapmayı marifet sayan üstelik bir de bunları sosyal medyada sergileyen zalimlerdir belki suratımın asık olmasının gerekçesi…

Çarşı pazar dolaşmak çare olabilirdi belki tüm bu olumsuzlukları kafamdan silmeye ama birbiri ardına kapanan dükkanları saymaktan ve en basit mutfak alışverişine hatırı sayılır bir servet ödemekten korktuğumdan bunu da pas geçtim.

Kafayı boşaltmak için televizyonun karşısına geçmeyi de denedim. Dizisinden tartışma programlarına kadar hepsini izlemeye çabaladım. Saatler süren bu çabamın sonucunda öfke katsayımın daha da yükseldiğini fark ettim. Tüm diziler çok sürükleyici ve tartışma programlarının hepsinin amacı bizim olaylara daha geniş bir açıdan bakmamızı sağlamaktı eminim. Ama nerede ben de derinliği kavrayacak zeka?

Nerede marjinal bir tip varsa onu öyle ya da böyle baş köşeye oturtan medyanın yarattığı ruh halimde yarattığı çöküntüyü de atlamayayım. Magazin ünlülerinin bitmek bilmeyen evlilik, ayrılık ve boşanma tefrikaları, kendini sultan sanan bir hanımefendinin üstün bilgi birikimini paylaşmaya kalkmasına ne demeli? Siyaset, ticaret hepsi bir arada…

Referandum tartışmalarına hiç girmiyorum. Anayasa değişikliği paketinin ne getirip ne götürdüğünü konuşmak yerine evet hayır oyunu oynanmasını aklıma yapılan hakaret olarak kabul edip iyice öfkeleniyorum.

Çok nefessiz kaldığımı hissettiğimi düşündüğümde imdadıma kitaplar, dergiler ve filmler yetişiyor. Bir anda farklı bir dünyanın kapısından girip karanlıkları dışarıda bırakabiliyorum. Unutmadan, bir de böyle şeyleri izleyip gülümsüyorum…

Lütfen Paylaşın...

Yorum Yapın