“Kansersiniz” Deseler Ne Hissederdiniz?

0

“Şok oldum eve gelince muhabbet kuşuma ağlayarak anlattım ama şu an çok şükür iyiyim. 6 yıl oldu”

“Kanser teşhisi konulduğunda ilk ne hissettiniz?” Ne zor bir soru değil mi? Bir de bu soruya yanıt vermek zorunda kalanları düşünün. Kanserle mücadele, alınması gereken önlemler, tedavi yöntemleri konusunda hemen her gün yeni bilgilerle karşı karşıya geliyoruz. Peki bu zorlu süreçle baş etmesi gereken insanlar, teşhisi ilk duyduklarında nasıl tepki verirler. Merak ediyorsanız eğer…

“Yok canım daha neler, bir yanlışlık olmalı! ”

“O an düşündüklerim kesinlikle Meydan Larousse ansiklopedisinin iki katı gelirdi klinikten çıkınca Sarayburnu’nda sabaha kadar oturmuşum Boğaz’a karşı farkında olmadan…”

üzgün

“Benim başıma gelmez sanmıştım. Çok şaşırdım ve daha neler yaşayacaktım diye hayıflandım. Ama en net hatırladığım duygu korkuydu!”

“Güldüm… Evet güldüm. Artık şaşkınlıktan mı yoksa korkumu bastırmak için mi bilmiyorum… Çok başka bir duygu. Anlatılmaz yaşanır denir ya, işte tam da o cinsten. Sonra sonra panik başladı. Bir daha asla yaşamak istemediğim bir savaşa girdim. 3 yıl sonunda zafer benimdi hamd olsun…”

“Of şimdi bir tedavi süreci yaşayacağım, 1-2 senemi alacak bu olay diye düşündüm. 26 yaşındaydım öleceğimi hiç düşünmedim nedense… Korkmadım da ! Sanırım sebebi evli değildim ve bir bebeğim de yoktu.”

“ Ben de doktoru teselli ettim…”

“Duvar bana baktı ben de ona..”

“Gökteki yıldızlar bile görünmüyordu… Hepsi aşağı dökülmüşlerdi:(”

yalnızlık1

“Nasıl yani? Başka hiçbir şey diyemedik…”

Kanser teşhisi duyulduğunda hissedilenler arasında korku ve şaşkınlık belki en ağırlıklı olanlardan. Bir de sevdikleri geliyor akıllarına…

“Sadece çocuklarımı düşündüm, bana bir şey olursa onlar çok küçük ne yapacaklar diye… Simdi 10 koca yıl geçti şükürler olsun çok iyiyim.”

“Önce çok ağladım hastane bahçesinde sonra annemi aradım. Saatlerce yürüdüm her şey boştu. Kızıma nasıl söyleyeceğimi düşündüm.. Eve geldim yattım uyudum. Sonra madem ki geldin görüşürüz dedim kansere. O günden beri kendileri beni hiç sevmedi ve iki gün öncede vedalaştık…”

“Şoka girip çıkmak ve ben bunu kızlarıma nasıl anlatacağım demek, kızlarım sınava hazırlanıyor ben onların hayatıyla oynayamam demek. Ama yılmayıp mücadele edip onu yenmek işte mutluluk bu.”

kanser13

“Güçlü olmalıyım dedim. Ben çökersem evdekileri toplamak zor olacaktı ama gece yatakta çok ağladım diğer zamanlarda güldüm, kanseri kabul ettim, hastalığı reddettim şu an çok şükür şimdilik zafer benim.”

“Bir hastanenin kafesinde elimdeki patoloji raporunu bir doktor arkadaşıma telefonda okudum. “Bu kimse kanser” dedi. Ses gitti. Bir an nefes almadığımı fark ettim. Arkadaşım üzüldü, ben yıkıldım. Bir anda oğlum gözümün önüne geldi. Onun biber dolması sevdiğini kimse bilmiyor diye düşündüm kendi kendime. Upuzun bir vasiyet gözümün önünden geçti. Yakındaki parka gidip insanlara aldırmadan bağıra bağıra ağlamaya başladım. Kaç saat geçti diye merak ettim. Oysa zaman sadece bana durmuş. On dakikada hayatım kararmış meğer.”

“ İlk duyduğumda çok ağladım…Ve sonra çocuklarım ve annem geldi aklıma … Ben ne kadar hafif atlatırsam onlar da yıpranmazlar. O andan itibaren güçlü olmayı seçtim… “

“İlk öğrendiğim anda anneme nasıl söyleyeceğim dedim…”

kanser12

“İlk şoku atlatınca ağlayan kızımı teselli etmeye başladım, ailem üzülmesin diye hep güldüm.   Ben ondan korkmuyorum yenerim dedim. (aslında korkuyordum)”

İlk başta çocuklarım ve saçlarım geldi aklıma.. Ne yani saçlarım dökülecek mi? diye sorduğumu hatırlıyorum.. Tedavim bitti bu ay ilk kontrollerim var…”

Bu tepkiler “kanserle dans edenlerin” kendi ifadeleri… Bir çoğu mücadeleden başarıyla çıkmayı başarmış, bir kısmı da yılmadan savaşmaya devam ediyor.  Kanserle mücadele eden insanların nasıl bir ruh hali içinde oldukları konusunda biraz farkındalık yaratmak için bu duyguları sizinle paylaşmak istedik…  Bilmek, anlamak ve destek olmak için…

Bu konuda daha ayrıntılı bilgi edinmek istiyorsanız www.kanserledans.org çok iyi bir kaynak…

 

Lütfen Paylaşın...

Yorum Yapın