Gören? Bilen? Duyan?

0

Ne olay yeri görüntüleri, ne de resmi makamların açıklayacağı rakamlar… Bütün gece, gözüm yakınlarını arayan insanların birbiri ardına akan mesajlarına takıldı. Önce, sadece isimler belirdi… Ardından gülümseyen genç resimlerinin iliştirildiği mesajlar. Gören, bilen?

Saatler sonrasında kimilerine haber ulaştı. Nasıl verilir ki bu haber? Nasıl söylersin, evladın, kardeşin sevdiğin, sınav ertesinde arkadaşlarıyla buluştuktan sonra eve dönmek için bindiği otobüste… Hafta sonu mesaisinden çıkıp eve dönerken… Tesadüfen oradan geçerken… Durakta simit satarken…

Gecenin tek iyi haberini ; “Patlamada çantam, telefonum kayboldu. Ben iyiyim.” diye yazan verdi.

ankara hastane kapılarında umut aradı

Şimdi Ankara’nın ayazında insanlar hastane kapılarında bekleşiyor. Kapıların ardından gelecek umudun peşindeler…

Ve bizler… Bu geceyi hiç yaşamamış olmayı dileyen milyonlar. Kaçımızı uyku tutabiliyor bu gece? Kaçımız “çocuğumuzun üstü örtülü mü” diye bakarken utanıyoruz kendimizden? Kaçımızın aklından onların geleceği için kocaman soru işaretleri geçiyor?

Bir kaç saat sonra sabah olacak… Yine bildik şeyleri duyacağız, göreceğiz. Yine televizyonlarda yaşamını yitirenlerin isimleri okunacak… Yine terörü lanetleyeceğiz, yine “hesap soracağız” diye haykıracağız. Yine elimiz kolumuz tutmayacak… En ufak bir seste irkileceğiz… Kalabalıklardan kaçıp köşemize sineceğiz. Yine iyi olmayacağız…

Bugün.. Arananların çoğunun akıbeti belli oldu. O gencecik gülen yüzler için artık gözyaşı döküyoruz. 37 can yitip gitti.

Ne yazık ki, her acı gibi bu acıyı da, zamanla hafızamıza gömeceğiz. Sadece beş ay içinde ,üçüncü kez patlayan bombanın ardından ölü toprağını  serpeceğiz yine  umutların üzerine…

 

 

Lütfen Paylaşın...

Yorum Yapın