Bir yol
Bir yola,
Yollar insana ulaşıyorsa

0

Her kuşak, ailesinden bir şeyler öğrenmiştir. Bizim ailede, hiç dillendirilmeyen ama herkesin sonuna kadar uyduğu kural, duyguları göstermemekti. Öyle ki babam çocuklarını kendi babasının yanında kucağına almamış olmasını bir terbiye kuralı olarak anlatırdı. Annemin babasının ise çocuklarına öfkelense bile en ağır sözü “can” olurdu. Ancak nispeten erken yaşta evlenen annem, babamın ailesinin kurallarına biat etti. Sonuç, çocuklarını uyurken seven anne baba oldular.

Onun ailesi ile ilk karşılamamızda, aklımın, havsalamın alamadığı bir içtenlik vardı. Meğer bizimkilerle ata dede dostuymuş aile. Babası, “Terekeme” fıkralarını tam şivesiyle aktarmakla kalmaz, Azeri türkülerini makamına uygun söylerdi. Annesi ise sert yüz hatlarına karşın o zamana kadar duyduğum en yumuşak sesine sahipti. Üstelik, anne babası, iki oğluna da bizim görmediğimiz, alışmadığımız ölçüde sevecen konuşurlardı. İlk gençliğimde beni en çok şaşırtan insanlardı… Birlikte şarkı türkü söyleyebilen, birlikte şen kahkahalar atabilen bir aile…

Oysa bizimkiler de aynı topraklarda büyümüşlerdi… Ailemizden bize sirayet eden ne kadar üzülürsen üzül, kimse anlamamalı, sevgini sadece kendinle baş başa kaldığında dile getir, duvar ol!

İşte tam da bu yüzden, o kemanın farklı notaları yakalarken, ben metoda bağlı kalıyordum. Tam da bu yüzden, o tüm şiirleri sanki kendi yazmış gibi okurken, ben sadece şairlerinin adlarını ezbere biliyordum. Tam da bu yüzden, o türkülere ses olurken, ben yöresini çıkarabiliyordum. Tam da bu yüzden, o önüne çıkan her zorluğu çapkınca gülerek karşılarken, ben kara yas matemlere bürünüyordum.

Hepimiz ailemizden öğreniyoruz yaşamla baş etmeyi… Kimi yolları buluşmanın ilk adımı sayar,  kimi de sonsuz ayrılığı…

Bir yol

Bir yola,

Yollar insana ulaşıyorsa

Tayfun Talipoğlu

 

 

Lütfen Paylaşın...

Yorum Yapın