Anneler Günü Üzerine Düşünceler…

0

Tüm dünyada bir “anneler günü telaşı “ yaşanıyor. Telefonlarınıza gelen anneler günü indirim mesajları, gazetelerde yayınlanan sayfa sayfa reklamlar ve televizyonlarda sizi anneniz için bir şey almanız konusunda ikna etmeye kararlı programlar. Sanki anneler hiç sokağa çıkmıyor, yemek yemiyor ya da pasta ve kurabiyeden mahrum bırakılmış gibi işletmeler özel programlar düzenliyor.
Bunlara karşı değilim, ne de olsa tüketim toplumu olmaya mahkûmuz. Ancak “anne” kavramıyla tüketim iştahının birlikte anılması kanıma dokunuyor. Annelik dediğimiz olgu, eğer bir yaşam boyu evladına karşılık beklemeden emek ve sevgi vermek ise bugünün “sonradan görme” bir hezeyanla yaşanmasını anlayamıyorum.

anne27

Konu “anneler günü” olunca beynime çok farklı düşünceler üşüşüyor. Dünyanın dört bir yanında ve özellikle de ülkemizde evlatlarını daha çok genç yaşta ve anlamsız bir gerekçeyle yitiren annelerin ağıtları kulaklarımda yankılanıyor.
Daha çocuk yaşta evlenmek zorunda bırakılan, okula gönderilmeyen kızlar geçiriyor gözlerimin önünden. En son Nijerya’da evlerinden kaçırılan ve köle olarak satılacağı duyurulan ve yaşları 15 ile 17 arasında değişen yüzlerce genç kız.

anne38

Ardından engelli çocuklarını yaşama kazandırmak için dişini tırnağına katan anneleri düşünüyorum. Yürüyemeyen çocuğunu sırtında okula taşıyan, otistik evladına eğitim kurumu peşinde koşan ya da kemik iliği için kapıları çalan anneler.
Okulda aşağılanan çocuğuna güven aşılamaya çalışan, madde bağımlısı evladına yardımcı olmaya uğraşan, bir sınavdan diğerine koşan çocuğunu destekleme çabasındaki anneler.
İşin bir de evlat boyutu var. Yaşama annesiz başlayan ya da çok küçük yaşta bu özel insandan sonsuza kadar uzak kalmaya mahkûm olan çocuklar. Onların “anneler günü” kavramının ne olduğunu üç aşağı beş yukarı tahmin edebiliyorum.

anne40

Yetişkin çocukları anlatmaya gerek var mı? Ya mezar başında fatiha okurlar veya hastane, eczane ev üçgeninde yaşamlarını sürdürürler. Yaşlı ebeveynlerin fiziksel ya da ruhsal yıpranmasına karşı ellerinden geleni yaparlar. Bence en zor durumda olanlar ise ebeveynleri Alzheimer hastalığının pençesine düşenler. Onları paylaşabilecekleri anıları bile kalmaz…
Tüm dünyada “anneler günü” telaşı yaşanıyor. İtirazım yok. Ama insana dair hassasiyetleri düşününce belki kutlamaların yöntemi üzerinde biraz kafa yormamız gerektiğine inanıyorum. Ne dersiniz?

Lütfen Paylaşın...

Yorum Yapın